Ad den Teuling(1940), de oprichter van het bedrijf is inmiddels al meer dan veertig jaar actief in de motor- en autosport. Het begon allemaal in 1962, toen hij met een125 cc Mondial motorraces ging rijden en een jaar later met een125 cc Ducati (afb.1) tweede in het Nederlands kampioenschap werd. Daarmee was zijn financiële plafond wel zo ongeveer bereikt, zodat er een paar jaar pauze moest worden ingelast.
 

afb.1

Klik op de afbeelding om te vergroten
 

Tegen het eind van de jaren zestig stak het virus de kop weer op en begon ex-helicopter-technicus Ad in een klein eigen garagebedrijf te Stroe met het prepareren van race- en rallyauto`s. Ad ontdekte het merk NSU en werd zodanig verliefd op deze “poor man`s Porsche’s”, dat hij zich daarin ging specialiseren. In 1972 reed een door hem klaargemaakte NSU 1200TT mee in Zandvoortse toerwagenraces. Daarna ging het letterlijk en figuurlijk een stuk harder, want in het jaar daarop startte klant Robert Wütrich met een op NSU gebaseerde Sportscar (afb.2) op Zandvoort en werd daarmee nog Nederlands kampioen ook. Deze auto is na 30 jaar weer terug in het bezit van Ad en wordt nu gerestaureerd (zie restauratie projecten).
 

afb.2

Klik op de afbeelding om te vergroten
 

Ad stortte zich daarna in de rallycross en reed achtereenvolgens met een NSU 1200 TT (1974/1975, afb.3), Opel Kadett GTE (1976 afb.4) en BMW 2002 (1977/1978, afb.5). Doordat de rallycross te commercieel werd en daardoor het fungehalte verdween wilde Ad stoppen met racen, maar net op tijd kreeg hij een aanbieding om een OSCA Formule Junior uit 1959 (afb.6) te restaureren en daarmee historisch te gaan racen.
 


afb.3

afb.4

afb.5

afb.6
Klik op de afbeelding om te vergroten
 

Wist Ad veel?! Aanvankelijke verwachtingen in de trant van ‘lekker op mijn oude dag op een circuit rondtoeren’ moesten bliksemsnel worden bijgesteld. Om in de historische racerij mee te kunnen komen moest behoorlijk worden ‘getrapt’, maar Ad wist uit de rallycross nog wel hoe dat moest. Na twee succesvolle OSCA-seizoenen op binnenlandse en buitenlandse circuits had hij zich zo in de kijker gereden, dat een nieuwe aanbieding volgde in de vorm van een Falcon-MG 1500 (afb.7).
 


afb.7
Klik op de afbeelding om te vergroten
 

Na nog eens twee aangename racejaren werd het hoog tijd voor de volgende logische stap: het restaureren van een “eigen” historische raceauto.
Ad kocht het wrak van een Engelse Ginetta G4 sportwagen (afb. 8), bouwde die van de grond af weer op en spoot hem vervolgens in, wat sindsdien zijn stamkleur is gebleven: Kanariegeel. Vanaf 1983 viel hij met deze Ginetta G4 (afb.9) nationaal en internationaal met grote regelmaat in de prijzen.
 


afb.8

afb.9
Klik op de afbeelding om te vergroten
 

Na een ‘tussenjaar’ in een zeer rappe Elva Mark 7-sportscar (1990 afb.10) schopte Ad het met de GINETTA G4 in 1991 en 1992 twee maal tot Europees Kampioen in de rensportklasse. Een betere reclame bestaat er natuurlijk niet, toch? Mede vanwege het feit dat Ad heel snel bleek te kunnen rijden zonder zijn materiaal kapot te maken, kreeg hij in 1993 opnieuw de gelegenheid om een klantenauto, een Elva 100 Formule Junior(afb.11), te restaureren en in de etalage te rijden. De opzet slaagde en de bewuste klant kon zijn auto na twee fraaie seizoenen met flinke winst doorverkopen.
 


afb.10

afb.11
Klik op de afbeelding om te vergroten
 

Nadien leek Ad in een soort autosporthistorische Luilekkerland te verkeren, waarin hij van klanten en vrienden de mooiste raceauto`s te rijden kreeg. Bijna altijd waren dat echter auto`s, die hij eerst van top tot teen moest restaureren. Een hoogtepunt was zonder twijfel een race in 1995 in de door Alan Baillie geprepareerde LOTUS 27 Formula Junior (afb.12). Ad won de race en demonstreerde aldus dat de auto pico bello in orde was. Geen wonder dus, dat Ad van de gelukkige eigenaar zijn beker mocht houden....
 


afb.12
Klik op de afbeelding om te vergroten
 

Daarna volgden er (in tamelijk willekeurige volgorde) uitstapjes met een CROSSLE Formule Ford 2000, een MARCH SV79 Formule Super Vee, een CHEVRON B40 Formule 2 (afb.13) , Alfa GTA’s en zijn eigen compleet gerestaureerde geliefde kanariegele RUSSEL ALEXIS FF 1600 waarmee hij in 1999 bij de HMR Nederlands Kampioen werd (afb.14). Tegenwoordig geeft Ad er de voorkeur aan om zich tijdens racemeetings te concentreren op alle door hem onder handen genomen raceauto’s die daar rijden. Dan blijft er weinig tijd over om zelf nog de baan op te gaan hoewel hij regelmatig de auto’s test voor klanten. Maar niets is grilliger dan een autocoureur die zegt dat hij afscheid neemt van wedstrijden. In besloten kring heeft Ad al meermalen aangegeven, dat hij graag nog eens overstag zou willen gaan voor een fraaie vooroorlogse raceklassieker, met smalle bandjes waarop je zo heerlijk kunt dweilen.

Dat komt dus nog wel goed, denken we…
 


afb.13

afb.14
Klik op de afbeelding om te vergroten